Rozdział III

Tego dnia bardzo się nudziłam. Postanowiłam więc pójść do Laury. Razem postanowiłyśmy pójść na pobliski plac zabaw. Podczas, gdy huśtałyśmy się na huśtawkach, podeszły do nas dwie dziewczynki.

-         To nasze huśtawki – powiedziała jedna z nich.

-         Ten plac zabaw jest publiczny, one są niczyje.

-         Ale my jesteśmy starsze – powiedziała jedna z nich. – Chodzimy do piątej klasy, a wy najwyżej do trzeciej.

-         Nieprawda, nie chodzicie do piątej klasy – powiedziała Laura.

-         Chodzimy.

-         Nie chodzicie! – krzyknęłam.

-         Chodzimy.

-         Nie chodzicie.

-         Chodzimy. Jak nie przestaniecie podważać tego co mówimy, to was zepchniemy z tych huśtawek.

-         Grożenie jest karalne – powiedziałam. – Mój wujek jest policjantem, mam go na szybkim wybieraniu.

-         Kłamiesz! – zarzuciła mi jedna z nich.

-         Nie kłamie – Laura mnie poparła. Wiedziała, że mówię prawdę.

-         Jak będziecie nam groziły, to do niego zadzwonię – powiedziałam.

-         Spadamy stąd – powiedziała jedna z tych dziewczynek. – Jeszcze się zarazimy od nich głupotą.

- Odezwały się szlamy - powiedziałam z pogardą.

- Jakie szlamy? Przecież to są mugolki - Laura rzuciła im wyzywające spojrzenie.

Dwie dziewczynki popatrzyły się  na nas jak na idiotki. Na goły rzut oka było widać, że nie

zrozumiały ani słowa z naszego Potterowego slangu.Po chwili obie  odeszły z placu zabaw.

Przybiłam Laurze piątkę.

      - Idiotki – stwierdziłam.

      -  Tak.

      - Z nami się nie zadziera, bo potrafimy obrazić innych ludzi w sposób, którego nawet nie zrozumieją.

      - Nie są w piątej klasie - powiedziała Laura.

      - Wiem

***

Trzy miesiące po incydencie na placu zabaw spadł pierwszy śnieg. Przyszłam do Laury późnym popołudniem. Na podwórku było zimno i bardzo, ale to bardzo ciemno. Jednak ciągnęło mnie na dwór. Chciałam zbudować igloo. Od zawsze o tym marzyłam.

-         Zbudujmy igloo – zaproponowałam. – Wiem, że na dworze jest już ciemno,  ale zawsze chciałam zbudować igloo ...

-         Dobrze. Śnieg jest idealny.

Wyszłyśmy z Laurą na dwór i zaczęłyśmy budować ścianki igloo na ogrodzie przed domem mojej przyjaciółki, gdy nagle zobaczyłam jakąś postać ubraną na czarno, przebiegającą przez ogród sąsiadów.

-         Laura, ktoś tam jest – szepnęłam i pokazałam palcem na ogród sąsiadów.

-         Gdzie? Nikogo nie widzę...

-         Ja teraz już też nie. Może ktoś tam się włamał?

-         Nie, nie sadzę.

Jak gdyby nigdy nic powróciłyśmy do budowania igloo. Budowałyśmy je przez pół godziny i prawie je skończyłyśmy, gdy nagle  mama Laury postanowiła wypuścić Wąchacza na dwór, żeby sobie pobiegał po śniegu i zaczął biec w stronę swojej pani przy okazji niszcząc nasze dzieło. Zrezygnowane poszłyśmy do domu na ciepłe kakao. Postanowiłyśmy zbudować igloo ponownie za kilka dni. Zostałam u Laury na noc. Spokojnie spałam po drugiej stronie łóżka Laury, gdy nagle zrobiło mi się zimno i się obudziłam. Laura zabrała mi całą kołdrę i owinęła się nią. Próbowałam jej ją wyrwać, ale bezskutecznie. Dygotałam z zimna. Gdy doszłam do wniosku, że już gorzej być nie może poczułam kopnięcie i wylądowałam na ziemi, a Laura zajęła całe łóżko. Próbowałam ją przesunąć, ale byłam zbyt zmęczona i nie miałam siły. Potem próbowałam ją obudzić, ale miała bardzo mocny sen. Podsunęłam więc dywan pod łóżko, zwinęłam się na nim w kłębek i zasnęłam. 

Następnego dnia rano obudził mnie krzyk mamy Laury:

- Laura, skopałaś Alison z łóżka! 

- Przecież nie  zrobiłam tego specjalnie - próbowała bronić się Laura. 

- Spałaś przez całą noc na ziemi? - zwróciła się do mnie mama Laury.

- Nie, tylko coś około trzech godzin - odpowiedziałam.

Nagle do pokoju Laury przyszedł jej starszy brat - K.K. 

- Nie uwierzycie co się stało! - krzyknął. - Właśnie się dowiedziałem, że wczoraj wieczorem  w domu sąsiadów było włamanie ...

Wymieniłyśmy z Laurą znaczące spojrzenia. Byłyśmy poniekąd świadkami włamania i nic z tym nie zrobiłyśmy.